|
| |
IME
Naša škola dobija ime "Stefan Mitrov Ljubiša" odlukom Narodnog odbora opštine Budva 28. 09. 1961. godine. Ljubiša je rodjen u Budvi 29. 02. 1824.g.od oca Mitra i majke Katarine Brdareve, rodom iz Grblja. Sa šesnaest godina ostao je bez oca i prihvatio se pisarskih poslova u Općini budvanskoj, da bi od 1843. godine obavljao funkciju sekretara. Njegova školska sprema nije bila velika (pohađao je, vjerovatno, privatnu školu Antuna Kojovića, a zatim je u Budvi i Kotoru završio tri razreda osnovne škole), ali je njegovo, samoukim radom stečeno obrazovanje, bilo impresivno. Ono mu je omogućilo i napredovanje u političkoj karijeri: 1861. godine biran je za poslanika Dalmatinskog sabora, a zatim i za člana Carevinskog vijeća.
Od 1870. godine kada je postao predsjednik Dalmatinskog sabora, živi u Zadru. Pravi književni rad Ljubišin obuhvata tek poslednjih deset godina njegovog života. Ono što je prije te posljednje decenije objavio malo je i male je vrijednosti. |
|
 |
Tek 1868. u Dubrovniku izašla je prva njegova pripovjetka Šćepan Mali. Zatim se ređaju: godine 1870. Prodaja patrijare Brkića i Kanjoš Macedonović, takođe u Dubrovniku; 1873. Skočiđevojka u Kaledaru Matice dalmatinske, a iduće godine, opet u Dubrovniku, dvije pripovjetke: Pop Andrović novi Obilić i Krađa i prekrađa zvona; beogradska Otadžbina 1875. objavila je Prokleti kom a novosadski kalendar Orao za 1877. donio je pripovjetku Gorde, ili kako Crnogorka ljubi.
Sve ove pripovjetke, sem poslednje, on je objavio u zasebnoj knjizi koja je, pod naslovom Pripovijesti crnogorske i primorske, izašla u Dubrovniku 1875.
U Bečkom časopisu Srpska zora on je u toku 1877. i 1878. od zamišljenih stotinu kratkih priča objavio svega trideset i sedam Pričanja Vuka Dojčevića, jer ga je u tom poduhvatu smrt prekinula. U istom listu poslednje godine svoga života napisao je još jednu kraću stvar, Sud dobrih ljudi. Iste godine taj isti list objavio je njegovu autobiografiju pod naslovom Stefan Mitrov Ljubiša Životopis.
Sem toga, god. 1870. objavljen je njegov spis Boka Kotorska, a 1877. u zasebnoj knjižici njegov govor prilikom debate u Dalmatinskom saboru o poništenju njegovog mandata. Prema izvjesnim saopštenjima u rukopisu, koji je kasnije propao, ostala mu je istorija Crne Gore.
Stefan Mitrov Ljubiša umro je u Beču 11. novembra 1878. godine. |
|
